تبلیغات
(( طلبه پاسخگو )) - لعن در اسلام و قرآن
پرسش:

مسعود: سلام وبلگ خوبی تشكیل دادید بسیار جای تحسین دارد.یك سوال هست كه خیلی وقته فكر من رو مشغول كرده  و آن اینكه آیا كاربرد لعنت در مورد مخلوقات خداوند صحیح است یا خیر؟ در صورت صحت سؤال بالا چه كسانی مورد لعنت خدا قرار گرفته اند؟در بین دوسانم این بحث زیاد شده.
تشكر از زحماتتون.موفق باشید.


پاسخ:
با سلام و عرض ادب .ممنونم شما لطف دارید.
در مورد لعن، باید گفت لعن كه به معنای دوری از لطف و رحمت الهی است و آنچه نكوهش شده ناسزاگویی و سب به خدایان مشركان است   «لا تسبوا الذین یدعون من دون الله فیسبوا الله عدوا بغیر علم؛  ... و آنهایی را كه جز خدا می خوانند دشنام مدهید كه آنان از روی دشمنی [و] به نادانی خدا را دشنام خواهند داد» (انعام، آیه 108).
اما لعن به معنای طلب دوری از رحمت الهی، نسبت به كافران و ظالمان در قرآن نیز آمده است   «ان الله لعن الكافرین و اعد لهم سعیرا؛    خداوند كافران را لعن می كند و عذاب را برای آنان آماده كرده است» (احزاب، ایه 64).
بقیه در ادامه مطالب...

با سلام و عرض ادب .ممنونم شما لطف دارید.
در مورد لعن، باید گفت لعن كه به معنای دوری از لطف و رحمت الهی است و آنچه نكوهش شده ناسزاگویی و سب به خدایان مشركان است   «لا تسبوا الذین یدعون من دون الله فیسبوا الله عدوا بغیر علم؛  ... و آنهایی را كه جز خدا می خوانند دشنام مدهید كه آنان از روی دشمنی [و] به نادانی خدا را دشنام خواهند داد» (انعام، آیه 108).
اما لعن به معنای طلب دوری از رحمت الهی، نسبت به كافران و ظالمان در قرآن نیز آمده است   «ان الله لعن الكافرین و اعد لهم سعیرا؛    خداوند كافران را لعن می كند و عذاب را برای آنان آماده كرده است» (احزاب، ایه 64).
و همچنین كسانی كه پیامبر را آزار داده اند مورد لعن قرار گرفته اند.    «ان الذین یؤذون الله و رسوله لعنهم الله فی الدنیا و الاخره؛   كسانی كه خداوند و پیامبرش را آزار می دهند خداوند آنان را در دنیا و آخرت مورد لعن قرار می دهد»  (احزاب، آیه 57).
برای معاندان و محاربان با امام حسین(ع) و ظالمین به اسوه‏ها و الگوهای هدایت مردم، ابدی است. زیرا ملاك لعن، ابدی است. آنچه كه موجب لعن و نفرین نسبت به ظالمین به حق محمد و آل محمد(ص) شده است، و ملاك لعن است، چون باقی است لعن هم باقی است. علاوه بر این، حقیقت و روح دین را همین حب و بغض‏ها تشكیل می‏دهد.
حب و عشق نسبت به كسانی كه بندگان مطیع و عارف درگاه الهی بوده‏اند و بغض نسبت به كسانی كه دشمن حق و حقیقت بوده‏اند (تولی و تبری) از نشانه های ایمان است. همچنان كه در متون دینی آمده است «هل الدین الاّ الحبّ؟ و هل الایمان الاّ الحبّ و البغض؟ آیا دین و ایمان چیزی غیر از حبّ و بغض است؟»، (میزان الحكمه، ج 2، ص 944)
و در حدیث قدسی آمده است: «خداوند به موسی(ع) فرمود: آیا هرگز كاری برای من انجام داده‏ای؟ موسی عرض كرد: برایت نماز گزاردم، روزه گرفتم، صدقه دادم و تو را یاد كردم؛ خداوند فرمود: نماز برهان و حجّت برای توست و روزه سپر تو در برابر آتش جهنم است و صدقه، سایه‏ی سرت و یاد من، نوری است برای تو چه كاری برای من كرده‏ای؟ موسی(ع) عرض كرد: مرا به كاری كه برای توست راهنمایی فرما. خداوند فرمود: ای موسی! آیا هرگز برای من با كسی دوستی كرده‏ای و برای من با كسی دشمنی كرده‏ای؟ پس، موسی دانست كه برترین اعمال، حبّ و دوستی به خاطر خدا و بغض و دشمنی به خاطر خداست»، (همان، ص 966).
در زمینه حب و بغض بخاطر خدا، نقل متواتر از شیعه و سنی رسیده است. نبی اكرم می‏فرماید: «حبّ و بغض به خاطر خداوند، واجب است»، (كنزالعمّال، ح 24688) بنابراین، یكی دیگر از فلسفه‏های زیارت عاشورا را همین تحكیم حبّ و بغض به خاطر خدا می‏توان برشمرد.
با توجه به آنچه گفته شد، لعن بر دشمنان و صلوات بر اولیاء موجب حفظ و تقویت روحیه ظلم ستیزی با دشمنان و پیوستگی با مؤمنان می شود. به همین جهت شخصیت وارسته و جامع نگری مانند امام راحل فرموده اند «آنچه ما داریم از محرم و صفر داریم» و «آنچه اسلام را زنده نگه داشته محرم و صفر بوده است».
و هم چنین تحلیل گران دشمنان به این نتیجه رسیده اند آنچه موجب حفظ روحیه ظلم ستیزی شیعیان شده، زنده نگهداشتن خط سرخ عاشورا است و آنچه به شیعیان امید می دهد، ایمان به خطر سبز انتظار است.
اما آنچه مهم است باید برپایی مجالس عزاداری و لعن و نفرین ها، با معنا و جهت دار باشد به طوری كه نفرت از یزیدهای زمانه را به دنبال داشته باشد و تجدید روحیه یاران باوفای امام  حسین(ع) در میان مؤمنان امروزه به نمایش در آید و منظور  شهید مطهری رعایت این نكته است كه از زمان خود غافل نشویم. و شعارهای ما بر پایه شعور باشد. البته راه های ظلم ستیزی متعدد است كه خودكفایی و بی نیازی از تكنولوژی دشمن نیز یكی از نمونه های آن است.

از روایت فهمیده می شود كه لعنت بر چهار قسم است ; لعنت حرام , مكروه , جایز و مستحب.
لعنت حرام : لعنت مؤمن و كسی كه مستحق لعنت نیست حرام می باشد. رسول خدا(ص ) فرمودند: ((هرگاه لعنت از دهان لعنت گر خارج شود نگاه می كند, اگر راهی به سوی آن چیزی كه متوجه آن شده است یافت به طرفش می رود وگرنه به طرف كسی كه از دهانش خارج شده است برمی گردد)). امام باقر(ع ) فرمودند:(( از لعنت كردن مؤمن بپرهیزید كه به خودتان برمی گردد)). حتی شخصی كسی را كه پیامبر او را حد می زد لعنت كرد حضرت فرمودند لعنتش مكن او خدا و رسولش را دوست دارد (گرچه گنهكار است ).
لعنت مكروه : لعنت حیوانات است كه انسان حیوانی را لعن كند.
لعنت جایز: لعنت كافرین (احزاب , آیه 64), لعنت ظالمین و كسانی كه به خداوند دروغ می بندند (هود, آیه 18), لعنت مردان زن نما و زنان مردنما, بدعت آورندگان در دین , كسی كه پدر و مادر خویش را لعن كند, رشوه دهنده و رشوه ستان و واسطه میان آن دو, كسی كه بین مرد و زنی سعایت كند تامیان آنها جدایی افكند, كسی كه میان موئمنان سخن چینی كند, كسی كه تقدیر خدا را دروغ بداند, رباخوار و ربادهنده و گواهان بر ربا, كسی كه احترام مسجد را نگه ندارد, زن آوازه خوان و...., (ترجمه میزان الحكمه , ج 11, ص 5324).
لعنت مستحب : لعنت به كسانی كه خدا و رسولش را اذیت كنند (احزاب , آیه 57), كسانی كه به زنان پاك دامن و مؤمن تهمت زنا می زنند (نور, آیه 23 - هود, آیه 60 و 99 - قصص , آیه 42), كسانی كه دشمن دین و اهل بیت پیامبر هستند كه در این مسائله دو روایت در وسائل الشیعه , ج 4, كتاب الصلاه, ابواب التعقیب ذكر گشته است.





طبقه بندی: مذهب تشیع، 
برچسب ها: دلایل لعن، لعن در اسلام، لعن در روایات، لعن جایز، لعنت در مورد مخلوقات، معنای لعن، لعن خدا، ملاك لعن، فلسفه لعن، انواع لعن، لعن در قران، لعن حرام، لعن مكروه، لعن مستحب، لعن ولعنت، لعینان، اداب لعن، نفرین، نفرین خلفاء، نفرین كنندگان، نفرین خدا، نفرین در روایات، نفرین در قران، اشكال لعن فرستادن، نظرات در مورد لعن، ثواب لعن.عمر كشان، ابولو، سب دشمنان، ناسزاگویی، اسلام و لعن، حب و بغض، تولی و تبری، كینه،
به اشتراک گذاری:
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 11 آبان 1389 توسط طلبه پاسخگو